HOE HET BEGON

Enkele jaren geleden begon het allemaal. Onze moeder werd grieperig, althans zo leek het. Maar toen zij op een gegeven moment zo’n hoofdpijn had dat zij alles dubbel begon te zien, werd er meteen die dag nog een scan gemaakt. Een hersentumor werd geconstateerd, met operatie en bestraling als gevolg. Maar dit alles hielp niet om het leven van onze lieve moeder te redden.

De ziekte duurde drie maanden. Ontzettend kort, maar voor haar zijn we dankbaar dat het zo snel gegaan is. Haar is een enorme lijdensweg bespaard gebleven. Toen duidelijk werd dat ze zou komen te overlijden en ze steeds meer zorg nodig had, koos ze heel bewust om naar het Hospice te gaan. Ze wilde ons niet belasten met de zorg en voelde zich ook veiliger bij deskundige mensen. Het ziekenhuis of een verpleeghuis was geen optie omdat ze het daar altijd te druk hebben en je weinig privacy kunt hebben. Het Hospice is kleinschalig, heeft 1-persoonskamers, de verpleegkundigen en vele vrijwilligers hebben echt de tijd voor de bewoners en hun familie, er zijn geen vaste bezoektijden, er kan meegegeten worden en je mag zelfs blijven slapen. Maar het belangrijkste is dat er rust en warmte heerst in dit bijzondere huis.

Hoewel sommige mensen maanden op hun eind wachten, duurde het voor onze moeder maar vijf dagen. Net of ze zich eraan had overgegeven. Dat het goed was. We zijn ervan overtuigd dat ze in het Hospice goed verzorgd en begeleid is. Ze zei ook regelmatig dat het voelde als een warme deken. Ook liet ze vaak aan de verzorgers merken dat ze blij was met de zorg en aandacht die ze kreeg: “Dag schat, wat fijn dat ik hier mag zijn” Zo was onze moeder. Altijd enthousiast, zorgzaam, attent voor anderen. Tot op het laatst aan toe! Namens haar, en volgens haar levensmotto, willen wij ook graag iets voor anderen doen en zamelen wij al drie jaar geld in voor het Hospice. Het kan namelijk niet zo zijn dat het Hospice vanwege geldgebrek moet sluiten. Daarbij ontnemen we alle terminale mensen en hun familie deze unieke plek en begeleiding.

José en Arjanne Hoogenboom